Bugün dünden farklı hissediyorum. Sabah 3 e kadar kliplerini izledim. Çocukluğuma, gençliğime ait bir sürü şey geçti aklımdan. En çok da 92-93 yıllarında, odamda ışıkları kapatım saatlerce “Dangerous” kasedini dinleyişim…
Dakikalardır kaç tane cümle yazdım ve sildim… Sadece “aaa.. yazık oldu… güzel şarkıları vardı” diyemiyor insan. Onun bütün dünyayı sallayıp dansettirdiği dönemleri gördüm. Şimdi “ne diye bu kadar yaygara koparıyolar ki” diyebilecek bir gençliğin yanında M.J yanında kendimden de bişeyleri gömüyormuşum gibi geliyor. Bir klibini izliyorum, ağlıyorum. annem babama dönüyor “Elvis öldüğünde biz de böyle olmuştuk hatırlıyor musun?” diyor.
İtiraf ediyorum; eksikliğini hissediyorum.
