Michael Jackson

Bugün dünden farklı hissediyorum. Sabah 3 e kadar kliplerini izledim. Çocukluğuma, gençliğime ait bir sürü şey geçti aklımdan. En çok da 92-93 yıllarında, odamda ışıkları kapatım saatlerce “Dangerous” kasedini dinleyişim…

Dakikalardır kaç tane cümle yazdım ve sildim… Sadece “aaa.. yazık oldu… güzel şarkıları vardı” diyemiyor insan. Onun bütün dünyayı sallayıp dansettirdiği dönemleri gördüm. Şimdi “ne diye bu kadar yaygara koparıyolar ki” diyebilecek bir gençliğin yanında M.J yanında kendimden de bişeyleri gömüyormuşum gibi geliyor. Bir klibini izliyorum, ağlıyorum. annem babama dönüyor “Elvis öldüğünde biz de böyle olmuştuk hatırlıyor musun?” diyor.

İtiraf ediyorum; eksikliğini hissediyorum.

İşte böyle ölünmez!

Sabahın 7 sinde ilk tepkim “nasıl ya? ölebiliyor muydu?” oldu.

Gün içinde biri “bana ne ya.. bana ne faydası oldu ki eksikliğini hissedeyim?” dedi. “Bana olmuştu” dedim sadece. İçim buruldu.

Barış Manço öldüğünde de garip şeyler hissetmiştim. Hemen hemen aynı şeyleri hissettim. Ölmediklerini. Sabah selam vermeye alıştığım bir adam değil ki eksikliğini hissedeyim. Dirty Dianna yı ilk dinlediğim gün kadar canlı benim için. Hala başka hiç kimsede göremediğim bir tutku ile hem şarkı söylüyor hem dansediyor.

Tatil kitaplarım değişti…

İşyerinin tam karşı sokağında koca bir sahaf var. Zaten makus çalışma hayatımda şükredecek bişeyler varsa, biri o sahaf biri de – kiraladığım ömrüme karşılık – ayda bir hesabıma yatan maaş.

Bugün neşeli neşeli gittim o kitapçıya. Büyük ve pırıl pırıl kitaplar bulabileceğiniz bir yer. Çeşit de çok. 2 yıldır ordan eve taşıdığım kitabın haddi hesabı yok. Pırıl pırıl Teneke Trampet‘i 5-ytl aldım ordan (orjinal tabii ki, korsan okumam). O kadar emindim ki aradığım kitapları bulacağımdan. Bulamadım. Ama Paul Auster’in New York Üçlemesi‘ni 9 liraya kapattım:) Sonra sahaftan çıkıp kitabevine gittim. Büyücü de yok Foucault’un Sarkacı da… Koku‘yu aldım ben de. Sahaftakinin 2 katı fiyatına:( En son yılbaşında internetten yeni kitaparlar almıştım. Öyle alışmışım ki 25 liraya 3-5 kitap almaya, bir ara nerdeyse kitapçıya “aaa bunlar neden bu kadar pahalı?” diye salakça bir soru soracakken yakaladım ve tuttum kendimi.

Şimdi elimde bir Paul Auster bir de Süskind var. 3. kitabı da evden seçmeye karar verdim. Sibumi. Eşime hediye almıştım. Çok beğenmişti. Sıra bende.

Tatil kitaplarım değişti ve bu durumdan da çok memnunum. Daha dolaptan yazlıkları tam çıkarmadım ama en önemli parçaları hazır bavulumun.

Tatil için nasıl kitap seçtim?

Deliler gibi bekliyorum izne çıkmayı! Patlama noktasındayım. Bir insan zerre kadar sevmediği bir işte nasıl günde 12 saat*5 gün ve bazen 5-6 saat hafta sonu çalışabilirmiş öğrendim. Bazen sabah yataktan doğruca cama gidip kendimi aşağı atasım geliyor. (Neyse…  “işimden nefret ediyorum” konulu panelimizi tatilden dönünceye saklayalım. Nasılsa dönüşün ilk günü nefret ve tiksinti dorukta olacak.)

Pazartesi izne ayrılıyorum. Planım, gündüzleri bir gölgede sakince oturup kitap okumak; akşamları da, deniz kenarında deniz kokusu eşliğinde, geç saatlere kadar dost sohbeti yapmak. Aaah ah! Eskiden beni yorgunluktan bitirmeyen tatile, tatil demezdim ben. Buruşana kadar suda kal, kavrulana kadar güneş altında gez, akşam da bayılana kadar danset.

Kitaplarımı seçmek için ideefix e girdim. Ölmeden önce okunması gereken 1001 kitap listesini açtım. En çok satandan az satana göre sırala seçeneğini seçtim. Böylece hem tatil ruhuna uygun hem de okunmaya değer kitaplar çıktı karşıma. 7 tanesi önceden okuduğum kitaplardı. Bir haftada üçünü okuyabilir miyim bilmiyorum ama -hep okuduğum hızdan daha fazlasını alma gibi bir zaafım var- 3 kitap seçtim. Sakin planladığım tatil için kalbimi küt küt attıracak kitaplar listede çıktığı sırayla:

1- Büyücü -John Fowles

2- Koku -Patrick Süskind

3- Foucault Sarkacı-Umberto Eco